Villads fra Valby 2015

Ekranizacja serii opowiadań o przygodach małego urwisa

Sześcioletni Villads to miły i pogodny chłopiec, ale z powodu swojej bogatej wyobraźni, nadmiaru energii i niebywałej pomysłowości jego przygody stanowią utrapienie dla rodziców. Rodzica malca są na szczęście wyrozumiali, więc wszystkie jego wybryki kończą się dobrze. Inne spojrzenia na Villadsa ma dystyngowana sąsiadka, której córeczkę bohater filmu obdarzył sympatią, a która ma mniej zrozumienia dla dziwnych zabaw niesfornego chłopca. Psoty Villadsa nie ograniczają się tylko do rodzinnego domu. Chłopiec w tym roku idzie do pierwszej klasy szkoły podstawowej. Jako nowy uczeń Villads będzie musiał dopasować się do szkolnych rygorów, poznać sposoby na pana nauczyciela, pozna też całe mnóstwo kolegów, a także swoją nową sympatię.

Moja ocena: 8/10 („badzo dobry”) „Villads fra Valby” to ekranizacja serii poczytnych humorystycznych opowiadań dla dzieci autorstwa Anne Sofie Hammer. Jak dotąd nie doczekały się one polskiego tłumaczenia, ale można się domyślać że jest to udana filmowa adaptacja. Reżyserią zajął się doświadczony duński twórca Frederik Meldal Nørgaard, który wykazał się tak dużym zaangażowaniem w projekt, że zagrał ojca Villadsa. Największymi atutami filmu są nie tylko prześmieszne humorystyczne scenki, ale też piękne jasne zdjęcia oraz przekonująca gra aktorska zaledwie sześcioletniego Luca Reichardt Ben Coker, grającego tytułowego bohatera.

Podobne:

Villads to niejedyny łobuziak w duńskim kinie. Innymi ciekawymi bohaterami są mały Bertram (Michael Nezer) z filmów „Kidnapning” i „Tre engle og fem løver” oraz Krumme (Laus Høybye) z serii „Krummerne”. Warto też zwrócić uwagę na interesujący holenderki film „Niesforny Bram„, który jakiś czas temu można było obejrzeć w kinach.

Reklamy

Życie według Nino (Het leven volgens Nino) 2014

Ośmioletni Nino po stracie matki ponownie układa swoje życie.

Nino van Doorn na ósme urodziny dostaje od rodziców królika. Chłopiec co prawda marzył o psie, ale jego wspaniała rodzina – kochająca mama Marla, kapitalny brat Lucas i nieco roztargniony ojciec Bruno – sprawiają, że szybko zaprzyjaźnia się z nowym pupilem i nazywa go Bobby. Nieoczekiwanie tego samego dnia dochodzi do tragedii. Marla, która dotąd zajmowała się obowiązkami domowymi i spajała rodzinę, zostaje potracona przez samochód i ginie na miejscu. Jej zniknięcie sprawia, że w domu zostają sami mężczyźni – ojciec domu, Nino i jego starszy brat. Pozbawiony należytej uwagi i troski najmłodszy chłopiec buduje swój własny świat.

Rohan Timmermans Życie według Nino 2014 Het leven volgens Nino

Moja ocena: 8/10 („bardzo dobry”) „Życie według Nino” to najnowszy film Simone van Dusseldorp, holenderskiej reżyser znanej z kapitalnego filmu dla najmłodszych „Skrzek”. Jej nowe dzieło to film o radzeniu sobie ze strata najbliższych osób. Każdy członek rodziny Doornów przeżywa to na swój sposób, niestety żałoba trwa, zdarza się też, że ma negatywny wpływ na więzi rodzinne. Film „Życie według Nino” traktuje o tych sprawach ze sporą dozą luzu, film jest też świetnie nakręcony, a ścieżka dźwiękowa przyjemna dla ucha.

Szkrab (Puika) 1977

Gospodarskie dzieciństwo sześcioletniego malca.

Kilkuletni Jānis dorasta w wiejskiej zagrodzie. Rytm życia jej mieszkańców wyznaczają pory roku, a wraz z nimi zmieniająca się sceneria przyrody i cykliczne święta. Zimą chłopiec obserwuje podwórze przez okno i pomaga w drobnych pracach domowych. Wraz z nadejściem wiosny bierze udział w sianokosach, a później w wyczerpującej młócce. Uczy się także czytać z Biblii.

Wbrew pozorom życie na wsi nie jest nudne dla małego dziecka. Urozmaicają je odwiedziny kolędników, powrót starszego brata ze szkoły i pobyty w łaźni. Zdarza się, że trzeba brać udział w pogrzebach oraz obserwować narodziny nowego życia. Brak słodyczy rekompensują inne drobne przyjemności – orzeźwiający sok z brzozy, miód dzikich pszczół i jazda kuligiem.

Puika 1977

Mały Jānis próbuje pszczelego miodu.

Moja ocena: 9/10 („rewelacyjny”) Film „Szkrab” to ekranizacja autobiograficznej powieści „Baltā
grāmatā” Jānisa Jaunsudrabiņša, której autor opisuje swoje dzieciństwo w XIX wiecznej łotewskiej wsi. Przypomina ona książkę „Mały Illimar” Friedeberta Tuglasa, który również opisuje swoje wczesne dzieciństwo spędzone na wsi w niedalekiej Estonii. Największymi zaletami filmu są piękne zdjęcia przyrody i wiejskiego życia z perspektywy malutkiego chłopca i poruszająca muzyka.

Tumman veden päällä 2013

Intymny portret dorastania siedmioletniego Pete w Finlandii późnych lat 70-tych.

Pete wychowuje się wraz z młodszą siostrą w przeciętnej fińskiej rodzinie. Jest szczęśliwym, choć nieco milczącym dzieckiem. Wkrótce w jego serce po raz pierwszy wkrada się niepokój, kiedy przypadkowo jest świadkiem zajścia, w wyniku którego matka zabiera dzieci od męża i wynosi się do dziadków. Tam chłopczyk szybko zapomina o problemach, ponieważ dziadek uwielbia opowiadać różne historie i pokazuje wnukowi tajemnicze światło, które od tego momentu towarzyszy mu w najważniejszych momentach jego życia. Matka jednak decyduje się na powrót do męża, mimo że po alkoholu ma on skłonności do agresywnych zachowań. Pete uważnie obserwuje relacje między rodzicami, uczy się pokonywać lęki i przygotowuje do pójścia do szkoły.

Moja ocena: 10/10 („arcydzieło”) „Tumman veden päällä” to autobiograficzny film znanego fińskiego aktora Petera Franzéna, który w ten sposób przeniósł na ekran swoje wspomnienia wydane wcześniej pod tym samym tytułem, zadebiutował jako reżyser filmowy, a zarazem wcielił się w jedną z mniej znaczących ról. To szczera, niemal bezpośrednia relacja z dzieciństwa, która z humanizmem i zrozumieniem traktuje o ludzkich słabościach i życiowych komplikacjach.  Największym atutem filmu jest to, że Peter Franzén zdołał uchwycić najbardziej przełomowy moment w życiu każdego człowieka – kształtowanie się charakteru poprzez dziecięce doświadczenia, eksperymenty i pomyłki oraz obserwacje świata dorosłych.

Dzieci patrzą na nas (I bambini ci guardano) 1944

Dwuczęściowy dramat obyczajowy nakręcony w manierze neorealistycznej. Melodramatyczna historia zawodów sercowych rodziców pięcioletniego Pricò i tego, jak się one odbijają na chłopcu.

Kilkuletni chłopiec Pricò mieszka w wielopiętrowym domu czynszowym w Rzymskiej dzielnicy wraz z rodzicami, opiekunką i kanarkiem. Pewnego dnia jego matka Nina opuszcza rodzinę i znika z kochankiem Roberto. Zaskoczony i zawstydzony tak niecodziennym wydarzeniem ojciec Andrea odsyła synka do ciotki, a stamtąd szybko trafia on do zdziwaczałej babki. Ta odsyła go z powrotem do ojca, kiedy niechcący zrzuca on doniczkę na głowę służącej w zalotach. Nieoczekiwanie skruszona matka powraca do domu. Kobieta nie może odzyskać w pełni zaufania męża, ale pozwala on jej zostać w mieszkaniu ze względu na chłopca. Kiedy ich stosunki nieco się ocieplają, Ninę ponownie zaczyna nagabywać Roberto. Kobieta jest rozdarta pomiędzy uczuciem do synka, a szaleńczą miłością do kochanka.

Historia małego chłopca, który obserwuje rozpad rodziny, posłużyła reżyserowi do pokazania obyczajowości włoskiego społeczeństwa (choć trzeba przyznać, że głównie jego zamożniejszych kręgów). Ciekawe są reakcje sąsiadów i obcych ludzi na skandal obyczajowy, jakim jest porzucenie przez matkę rodziny. Można też przyjrzeć się sposobom pracy i rozrywki żyjących w tamtych czasach ludzi.

Moja ocena: 8/10 („bardzo dobry”) Zdjęcia są na najwyższym poziomie, podobnie montaż i opracowanie dźwiękowe. Sama historia jest niezwykle realistyczna i wzruszająca.

Chłopięcy aktor:

chłopięcy aktor Luciano De Ambrosis film Dzieci patrzą na nas I Bambini ci guardano 1943 1944Luciano De Ambrosis urodził się 28 marca 1937 r. (wg innych źródeł rok później) w Rzymie (bądź Turynie). Zgodnie z anglojęzyczną Wikipedią był najmłodszym z piątki rodzeństwa. Jego ojciec pracował w fabryce Fiata. Zadebiutował w wieku 5/6 lat w filmie „Dzieci patrzą na nas„. Podobno podczas kręcenia zdjęć do tego filmu jego matka zmarła. Do końca lat 40-tych Luciano zagrał jeszcze kilka epizodycznych ról jako dziecięcy aktor, ale do dzisiaj jego najbardziej znaną rolą pozostaje ta w filmie Vittorio De Sici. W dorosłym życiu rozpoczął owocną karierę jako aktor głosowy i dyrektor dubbingu. Do dzisiaj mieszka z Rzymie. Na YouTube można obejrzeć kilka przeprowadzonych z nim wywiadów.

Torokko (トロッコ / 轨道 / Rail Truck) 2009

Torokko” („Torocco” / „トロッコ” / „轨道” / „Rail Truck”) to ekranizacja opowiadania japońskiego pisarza Ryūnosuke Akutagawy pod tym samym tytułem (nie ma polskiego tłumaczenia).

Zarys fabuły

Głównymi bohaterami filmu są nieco buntowniczy dziesięcioletni Atsushi (Kento Harada) i jego młodszy brat Toki (Kyoichi Omae). Matka chłopców Yumiko Yano mieszka wraz z nimi w Tokio i pracuje jako dziennikarka. Kilka lat temu została ona porzucona przez męża Tajwańczyka i w związku z tym cała rodzina znajduje się w kryzysie. Kiedy Yumiko dowiaduje się, że jej były mąż zginął w Bangladeszu, decyduje się pojechać z dziećmi na letnie wakacje do dziadków na tajwańską wieś. Atsushi bardzo chciałby zobaczyć kolejkę drezynową ze starego zdjęcia z czasów młodości ojca. Niestety na miejscu okazuje się, że dziadek ma już słabą pamięć i nie potrafi wskazać jej lokalizacji. Nieco zdziwaczały staruszek uważa się też za Japończyka, choć państwo stanowczo odmawia mu przyznania tej narodowości. Chłopcy korzystają z wolności włócząc się po okolicy, czują się też onieśmieleni ogromem zieleni i nieznaną przestrzenią. Wkrótce Atsushi wpada na trop kolejki. Dowiaduje się również z podsłuchanej rozmowy, że matka zamierza pozostawić ich u dziadków na zawsze.

Dodatkowe informacje

Praktycznie nieznany poza Japonią i Chinami niezależny dramat obyczajowy to owoc wielu lat przygotowań i pracy. Wg. oficjalnej strony autor scenariusza Hirofumi Kawaguchi pracował nad nim trzy lata. Długo trwało też szukanie odpowiednich plenerów, których w Japonii po prostu brakło. Znalezienie duetu młodziutkich aktorów, którzy zagrali główne role Atsushiego i Tokiego, też z pewnością nie było prostym zadaniem. Niesamowita muzyka rozbrzmiewająca przez większą część filmu to dzieło niezwykle utalentowanej japońskiej wiolonczelistki i kompozytorki o światowej sławie Ikuko Kawai. Jedynym mankamentem filmu są przeciętne i monotonne zdjęcia.

Moja ocena: 10/10 („arcydzieło”)

Przepaść międzypokoleniowa w Japonii i innych krajach bliskiego wschodu i reakcje filmowców na ten problem

Na skutek gwałtownych przemian obyczajowych i technologicznych między pokoleniem dziadków i wnuków wyrósł mur niemalże nie do przebycia. Starzy żyją w świecie tysiącletniej kultury i tradycyjnych wartości religijnych i historycznych, a młodzi w rzeczywistości mediów i elektronicznej rozrywki. Ta bariera w porozumieniu się jest tak dużym problemem, że głos w tej sprawie oprócz naukowców i badaczy społecznych zabierają też filmowcy.

Są dwa filmy, które nawiązują do tej tematyki w ciepły i optymistyczny sposób. Pokazują one, że wzajemna otwartość, cierpliwość i chęć poznania się mogą przełamać pozorną nieprzystawalność światów dzieci i staruszków. Japoński film „Ano natsu no hi” opowiada historię jedenastoletniego Yuty, który zaprzyjaźnia się z nieco zdziwaczałym dziadkiem. Z kolei w chińskim filmie „Grandson from America” to dziadek podejmuje pierwsze kroki, żeby nawiązać nić porozumienia z wnuczkiem. Bardzo interesujący jest też południowo-koreański film „Jibeuro” o rozpieszczonym ośmiolatku i jego niezwykle cierpliwej i pokornej babci.

Jeder träumt von einem Pferd 1988

Jedenastoletni Gerd Kuhlmann jest szkolnym popychadłem. Bardzo chciałby podczas zabaw na podwórku być wodzem Indian, a tymczasem wciąż przypada mu rola zakładnika. Wkrótce nadarza się okazja, żeby to zmienić. Sąsiad właśnie planuje sprzedać starego konia Maxe, którego jednak nikt nie chce, więc grozi mu transport do rzeźni. Gerd przekonuje rodzeństwo – Klausa, Gabi i Bastiana, żeby wspólnie wykupili konia i zaopiekowali się nim. Wkrótce okazuje się, że tak duże zwierze wymaga profesjonalnej opieki, co gorsze zaczyna też sprawiać rodzinie Kuhlmannów sporo innych kłopotów.

Moja ocena: 8/10 („bardzo dobry”) Świetna gra aktorska młodej obsady, która stworzyła realistyczny portret enerdowskiej wiejskiej rodziny. Główną rolę Gerda zagrał David Radscheidt. Jako jego młodszy braciszek Bastian wystąpił André Lohrmann.

Podobne:

Ręce precz od Mississippi – niemiecki film o dzieciach, które ratują konia przed pewnym niegodziwym człowiekiem.